August Froehlich
Biografia
August Froehlich urodził się w Królewskiej Hucie w Górnym Śląsku w zamożnej rodzinie handlowców Anton i Johanny. Chrzest przyjął w parafii św. Barbary, stąd wywodzili się inni duchowni. Do szkoły elementarnej uczęszczał w Bytomiu, gimnazjum ukończył w Legnicy, a w 1912 rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego, które przerwał z powodu wybuchu I wojny światowej.
W 1915 jako grenadier trafił na front rosyjski, odniosł ciężkie rany 3 lipca pod Zamościem, potem przeszedł na front francuski. Wiosną 1918 awansował na podporucznika, został odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy. Podczas ataku lotniczego ponownie doznał obrażeń i dostał się do angielskiej niewoli. Nie doczekał spotkania z matką, która zmarła przed jego powrotem.
Niezachwiane powołanie do kapłaństwa skłoniło go do kontynuowania nauki; jesienią 1920 wrócił do alumnatu we Wrocławiu i dokończył studia teologiczne. 19 czerwca 1921 przyjął święcenia kapłańskie z rąk kardynała Adolfa Bertrama. Został wysłany do pracy w Berlinie, w parafii św. Edwarda w Neuköllnie. Pełnił funkcje wikarych w parafiach św. Bonifacego (1924–1928), Najświętszej Maryi Panny w Spandau (1928–1929) i św. Tomasza w Charlottenburgu (1929–1931).
13 sierpnia 1930 na mocy bulli Pastoralium officii Nostri wydzielonej części diecezji wrocławskiej powstała diecezja berlińska, a Froehlich był już z nią związany. 1 kwietnia 1931 został rektorem kościoła św. Józefa w Rudowie. Po raz pierwszy styka się z agresywną propagandą narodowosocjalistyczną głoszoną przez kościelnych chórzystów. Uważał, że takie działania kolidują ze śpiewem wychwalającym Boga i w konsekwencji rozwiązał chór.
W 1932 został rektorem kościoła św. Pawła Apostoła w Drawsku Pomorskim. Był to czas ciężkiej pracy w diasporze katolickiej, w którym prowadził nabożeństwa w Złocieńcu, Wierzchowie i Węgorzynie, a także wspierał szkolnictwo i ubogich. Kupując samochód marki BMW, ułatwił sobie przemieszczanie po rozległym terenie. W Drawsku kontynuował formowanie dzieci do pierwszej komunii św. i pomagał wielu rodzinom.
Po dojściu Nazistów do władzy nie zgadzał się z ich polityką i bronił praw katolików, odpowiadając na naciski i ograniczenia. Był związany z konkordatem i kontynuował walkę o wolność religijną. W 1935 i 1934 prowadził spory z RAD i Gestapo, publicznie bronił praw wiernych i sprzeciwiał się przymusowi uczestnictwa w nabożeństwach ewangelickich. Za wynurzenia i listy do organów państwowych był obserwowany i przesłuchiwany.
1 lipca 1937 został proboszczem parafii św. Jerzego w Rathenow. W roku 1941 dwukrotnie interweniował w sprawach polskich robotników przymusowych w zakładach optycznych Emila Buscha AG, co doprowadziło do zgłoszeń do Gestapo; został aresztowany 20 marca 1941 i po trzech tygodniach zwolniony za kaucją, a następnie ponownie aresztowany 20 maja 1941 i osadzony w więzieniu w Poczdamie. Po ponownych protestach interweniował, że katolicy mają prawo do udziału w nabożeństwach i odmawiał posłuszeństwa w razie konieczności.
28 lipca 1941 został przetransportowany do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, a w kwietniu 1942 trafił do Ravensbrück. Tam był torturowany i ostatecznie trafił do Priesterblock w Dachau, gdzie zmarł na skutek wycieńczenia i chorób. Zmarły pozostawił rodzinie sutannę ze śladami krwi.
28 lipca 1942 Froehlich został pochowany na cmentarzu St.-Matthias w Berlinie w dzielnicy Tempelhof. Upamiętnienie jego postaci obejmuje tablice pamiątkowe w Berlinie i Drawsku Pomorskim oraz ulice i places nazwane jego imieniem.