Henryk „Heniolong” Furmanik
Biografia
Henryk Furmanik urodził się w Chorzowie w 1937 roku. Był absolwentem Politechniki Śląskiej w Gliwicach, chemikiem zatrudnionym w Hucie Kościuszkow w Chorzowie i członkiem Klubu Wysokogórskiego w Katowicach.
W latach 1956–1964 uprawiał wspinaczkę w Tatrach, dokonując m.in. pierwszego powtórzenia drogi Długosza na Kazalnicy Mięguszowieckiej (2159 m n.p.m.), pierwszego zimowego przejścia Drogi Tadeusza Orłowskiego na Galerie Gankowej oraz północnej ściany Wielkiej Jaworowej Turni (2291 m n.p.m.).
Wspinał się także w Kaukazie (1961, 1963) i Alpach (1962, 1967, 1969), gdzie doznał kontuzji na Piz Badile (3308 m n.p.m.).
W 1971 roku kierował polską wyprawą w Andy Peruwiańskie (Cordillera Raura, Cordillera Blanca).
W 1974 roku został kierownikiem polskiej wyprawy w Góry Alaski i Kanady, która dokonała wejścia na Denali (McKinley, 6194 m n.p.m.). Podczas wspinaczki w kanadyjskich Górach Świętego Eliasza zginął w lawinie na lodowcu Catedrale u podnóża Mount Poland. Jego śmierć upamiętniono dwoma tablicami: na Tatrzańskim Cmentarzu Symbolicznym pod Osterwą (Słowacja) oraz w Andach Peruwiańskich; jego nazwisko trafiło także na Pomnik Alpinistów w Katowicach, odsłonięty 28 października 2015 roku.
Pośmiertnie wydano jego wspomnienia: W peruwiańskich Kordylierach (1975) oraz W górach Alaski i Kanady (1977).