Irena Bukowska-Floreńska
Biografia
Irena Bukowska-Floreńska urodziła się w Chorzowie 30 stycznia 1938 roku. Studiowała etnografię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w latach 1955–1960. Początkowo była związana z Katedrą Etnografii Słowian i zespołem naukowym profesora Romana Reinfussa, rozwijając zainteresowania sztuką ludową. Równolegle podjęła studia z historii sztuki (1957–1959) i pod kierunkiem Kazimierza Dobrowolskiego napisała pracę magisterską Przemiany kulturowe w urządzaniu wnętrza domu chłopskiego we wsi Skotniki (Kraków dzielnica Podgórze) w latach 1880–1960.
W 1960 podjęła pracę adiunkta w Muzeum w Zabrzu, gdzie kierowała działem etnograficznym. W 1972–1973 pracowała na stanowisku kustosza w Muzeum w Wodzisławiu Śląskim. W 1973–1978 pełniła funkcję dyrektora Muzeum w Rybniku.
W 1976 na Wydziale Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu obroniła pracę doktorską pt. Współczesna twórczość plastyczna środowiska robotniczego Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego na przykładzie rzeźby, wydaną w 1987, której promotorem był prof. Józef Burszta. Dwa lata później rozpoczęła pracę naukowo-dydaktyczną, zatrudniając się w Filii w Cieszynie Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 1989 uzyskała stopień doktora habilitowanego na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza na podstawie rozprawy Społeczno-kulturowe funkcje tradycji w społecznościach industrialnych Górnego Śląska (wyd. 1987).
W 1991 została kierowniczką Zakładu Nauk Społecznych. W następnym roku objęła stanowisko profesora. W 1993 powierzono jej funkcję dyrektora Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej. W 1997 zainicjowała wydawanie Studiów Etnologicznych i Antropologicznych, których została redaktorką naczelną. W 2009 prezydent Lech Kaczyński przyznał jej tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych. Przeszła na emeryturę w 2012, po czym zamieszkała w Opolu.
Działalność naukowa koncentruje się na Górnym Śląsku, jego kulturze, tożsamości społecznej oraz problematyce miasta i ekologii kulturowej. Zajmowała się także dorobkiem i perspektywami silesianistyki etnologicznej oraz wykorzystaniem perspektyw etnologicznych w diagnozie tożsamości kulturowej rodzin o dziedzictwie ziemiańsko-szlacheckim.