Jacek Kurek
Biografia
Jacek Kurek, ur. 28 lipca 1966 w Chorzowie, to polski historyk, eseista, poeta, animator kultury, pedagog i wykładowca uniwersytecki. Od 2016 roku związany z Muzeum w Chorzowie, które od stycznia 2022 r. połączone zostało z Muzeum Hutnictwa w Chorzowie.
Ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Batorego w Chorzowie. W 1990 r. na kierunku historia Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach rozpoczął pracę jako nauczyciel historii, prowadząc wraz z żoną Aleksandrą eksperymentalną klasę autorską o profilu dziennikarskim. W tym samym czasie jako pracownik Instytutu Historii Uniwersytetu Śląskiego i nauczyciel akademicki prowadził zajęcia na macierzystej uczelni.
W 1999 roku uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych, broniąc pracę Z dziejów wewnętrznych Rzeczypospolitej (1729–1733). W latach 2014–2015 związany z Instytutem Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
Od 1995 roku współorganizator chorzowskich sesji naukowych Medium Mundi; był tutorem Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych oraz opiekunem Koła Naukowego Studentów MISH w latach 1999–2003, a od 2005 r. opiekunem Koła Naukowego Studentów Historii, sekcji rybnickiej. Do 2014 roku był honorowym prezesem Stowarzyszenia Europa, Śląsk, Świat Najmniejszy; w latach 2008–2012 pełnił funkcję zastępcy prezesa, a od 2013 r. jest prezesem Stowarzyszenia Przyjaciół Uniwersytetu Śląskiego.
Od 1995 roku współpracownik Śpiewaka Śląskiego. Założył w 1996 roku i był redaktorem naczelnym miesięcznika społeczno-kulturalnego Hajduczanin. W latach 1997–2001 autor cyklicznych audycji radiowych Radia Plus Noc nie bez końca; audycje wznowione w 2005 r. w Radiu eM. Współpracował z czasopismami Sound & Vision, Życie Muzyczne i Lizard; był redaktorem rubryk i recenzji muzycznych. W latach 2010–2012 stały współpracownik kwartalnika Lizard. Felietonista Gazety Uniwersytet UŚ i uczestniczył w licznych programach radiowych i telewizyjnych.
Twórczość badawcza koncentruje się na kulturze i dziejach Europy, Polski i Śląska, zwłaszcza Chorzowa, w XIX–XX wieku, a także na pograniczach kultury i idei, z uwzględnieniem estetyki i sztuki jako źródeł historycznych. Jest zwolennikiem interdyscyplinarnego podejścia do nauki.
Metodą autorską Nauczanie przez zachwyt opiera się na sile wyobraźni i doświadczeniu piękna jako źródła poznania. Opis metody znalazł się w książce Dzieje zachwytu oraz w artykule Nauczanie przez zachwyt.
W 1995–2021 organizował tomy pokonferencyjne z sesji Medium Mundi i prowadził liczne projekty związane z historią Chorzowa i Śląska. W 2001 r. został laureatem Nagrody Prezydenta Miasta Chorzowa w dziedzinie Kultury, dwukrotnie nominowany do tytułu Chorzowianina Roku (2001, 2004). W 2006 otrzymał Złotą Odznakę Honorową Polskiego Związku Chórów i Orkiestr Oddział Katowice, a w 2007 r. Nagrodę Rektora Uniwersytetu Śląskiego za osiągnięcia dydaktyczne. W 2019 r. otrzymał Odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Publikacje obejmują prace o Śląsku i chorzowskiej historii, takie jak Śląski Machabeusz. Ksiądz Józef Czempiel i jego parafia (1997) i U schyłku panowania Augusta II Sasa (2003).