Jan Faska
Biografia
Jan Faska urodził się w Klimzowcu. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów) uczęszczał do gimnazjum w Bytomiu. W latach 1911–1913 podjął studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Turyngii.
W młodości należał do TG „Sokół”. W czasie I wojny światowej walczył w armii niemieckiej. 13 maja 1915 został wzięty do niewoli i skierowany do obozu jenieckiego w Anglii. W latach 1916–1918 studiował w Akademii Nauk Powszechnych w Londynie. 1 grudnia 1918 wstąpił do polskiej armii we Francji; 20 maja 1920 udał się na Górny Śląsk, by uczestniczyć w akcjach plebiscytowych. Od 3 czerwca 1920 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Początkowo zastępca, następnie komendant komórki POW GŚl w powiecie prudnickim, z siedzibą w Prudniku. W marcu 1921 aresztowany przez siły alianckie; został uniewinniony po procesie, a jego sprawa stała się celem zamachów organizowanych przez niemieckich bojówkarzy.
Po wybuchu III powstania śląskiego awansował do stopnia podporucznika. Dowodził baonem prudnickim w Podgrupie „Bogdan” Grupy Operacyjnej „Północ”. Wraz z innymi oddziałami zdobył Strzelce i Górę św. Anny, a także Obrowiec. Został ciężko ranny pod Grodziskie; dowodził kontratakiem, leżąc na noszach. Po 1925 wyjechał do Francji, następnie do Urugwaju i osiedlił się w okolicach São Paulo w Brazylii. Powrócił do Polski w kwietniu 1939; pracował jako urzędnik. We wrześniu 1939 kierował obroną Katowic. Kiedy Niemcy wkroczyli do miasta, wraz z innymi powstańcami śląskimi przeniósł się do Lwowa. Po zajęciu miasta przez Niemców, ukrywał się m.in. w Busku.
Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Chorzowa. Był działaczem Polskiego Związku Zachodniego, członkiem Polskiej Partii Robotniczej, wiceprezesem Zarządu Okręgu Ligii Morskiej, członkiem Rady Naczelnej Związku Byłych Powstańców. Był aktywnym działaczem społecznym, m.in. przewodniczącym Klubu Pisarzy Powstańczych, a także autorem szkiców wspomnieniowych.