Jan Ligoń
Biografia
Jan Ligoń urodził się 27 grudnia 1851 w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów). Był synem kowala Juliusza Ligonia, bratem Adolfa Ligonia i ojcem Stanisława Ligonia. Po wczesnym okresie w Zawadzkie (powiat strzelecki) pracował jako pomocnik w kotłowni, potem kowal i ślusarz. Po trzech latach służby wojskowej w Nysie zaangażował się w działalność kulturalną. Do 1884 pracował jako bibliotekarz Kółka Towarzyskiego w Królewskiej Hucie, reżyser i aktor amatorskich przedstawień (około 30 premier). W jego amatorskiej scenicznej działalności brali udział także ojciec Juliusz oraz brat Adolf.
Autor licznych wierszy; pierwszy napisał w 1877 na srebrne wesele rodziców, opublikowano go w Gazecie Górnośląskiej. Pięć lat później publikuje kolejne wiersze w tym wydawnictwie, m.in. Zabobon, List I. Do mojego Ojca, List II., Świat padołem płaczu, O, mowo polska, Na grobie ojca. Jest autorem rękopiśmiennych zbiorów Diarium i Dumki z ojczystego kraju. Większość z nich ma charakter patriotyczny, religijny, moralizatorski, czasem autobiograficzny. Podpisywał je pseudonimem J.L., identycznym z pseudonimem ojca.
W 1884 roku wyrzucony z pracy jako "polski agitator", przeniósł się do Pomiarek k. Truskawca, gdzie pracował jako maszynista przy szybach naftowych. Trzy lata później zatrudnił się w uruchamianej kopalni nafty w Rajsku. Powrócił na Śląsk w 1889 i podjął pracę w kopalni Schlesiengrube (Śląsk) w Chropaczowie, a następnie w kopalni Heintzgrube (później Rozbark) w Bytomiu. Publikował wówczas patriotyczne wiersze w Gazecie Górnośląskiej oraz Katoliku.
Najważniejsze wiersze: Zabobon, List I. Do mojego Ojca, List II., Świat padołem płaczu, O, mowo polska, Na grobie ojca.