Kazimierz Dziedzioch

Urodzony w Chorzowie w 1924 roku Kazimierz Dziedzioch w momencie wybuchu II wojny światowej miał 15 lat i zaciągnął się do wojska, kłamiąc o wieku. W drugiej połowie września dotarł do Węgier, a stamtąd przez Jugosławię i Włochy do Francji, skąd trafił do miejsca kompletowania polskiej brygady w Camp de Coëtquidan w Bretanii i został przydzielony do Brygady Strzelców Podhalańskich.

W kwietniu 1940 roku jego jednostka wyruszyła do Norwegii. 28 maja w bitwie o Narwik w okolicach Ankenes, podczas nalotu niemieckiego, odłamek bomby prawie odciął mu prawą nogę nad kolanem. Po amputacji rany i hospitalizacji został przetransportowany do Wielkiej Brytanii. Po rekonwalescencji powrócił na swą jednostkę w Szkocji. W grudniu 1940 roku wraz z 15 żołnierzami odznaczono go Orderem Virtuti Militari.

W 1941 roku przebywał w szpitalu wojskowym, gdzie otrzymał protezę nogi. Żona Sosnkowskiego zainteresowała się jego losem i pomogła wysłać go do Stanów Zjednoczonych, gdzie mógł dojść do zdrowia i zdobyć wykształcenie. W 1942 roku pracował w dziale propagandowym polskiego wojska, wielokrotnie występował w audycjach radiowych, a także został przyjęty w Białym Domu przez Franklina Roosevelta.

Po zakończeniu działań wojennych latem 1945 roku Dziedzioch pozostał w USA, gdzie w Alliance College ukończył studia. Zmienił także nazwisko na Casimir D. Bernard. W latach 1946–1962 pracował w różnych zajęciach, a w 1952 roku ukończył studia na University of Illinois, College of Commerce and Business, Bachelor of Science in Management. W 1962 roku został inżynierem w IBM i pracował tam do emerytury przez 25 lat.

Kazimierz Dziedzioch został odznaczony Krzyżem Wojennym nr 97.