Paweł Dubiel
Biografia
Paweł Dubiel urodził się w 1879 roku w rodzinie górnika w Królewskiej Hucie. Po ukończeniu szkoły pracował w kopalni „Król”. W 1897 współtworzył Towarzystwo Młodzieży św. Stanisława Kostki, będąc jego sekretarzem, a później zaangażował się także w Towarzystwo „Kasyno”. Był aktywny w organizacji „Sokół”. Działał w Zjednoczeniu Zawodowym Polskim jako prezes oddziału górniczego w Królewskiej Hucie. W 1910 przeniósł się do Zabrza, gdzie stał na czele okręgowej ZZP. W 1911 założył w mieście Towarzystwo Śpiewu „Chopin” i stał na czele do 1914. W 1913 organizował strajki górnicze w powiecie zabrskim.
Podczas I wojny światowej, od lipca 1915 służył w wojsku niemieckim w lazarecie dla koni w Białej Podlaskiej. Po powrocie na Górny Śląsk w 1918 zaangażował się w akcję propolską i wszedł w skład NPR w Poznaniu jako reprezentant rejencji opolskiej. W 1919 stanął na czele Oddziału Górników ZZP na Górnym Śląsku. Redagował „Głos Górnika”, broszury agitacyjne ZZP oraz „Kalendarz Robotniczy na Rok 1920”. Działał w Polskim Komitecie Plebiscytowym.
W 1919 został wybrany wiceprezesem Narodowego Stronnictwa Robotników (później przewodniczącym). Po utworzeniu NPR w 1920 znalazł się w jej Radzie Naczelnej.
Po podziale Górnego Śląska wyjechał do Królewskiej Huty. Od 1923 stał na czele miejskiej Spółdzielni Spożywców „Zjednoczenie”. W 1922 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z listy NPR, jednak został wybrany członkiem Śląskiej Rady Wojewódzkiej (do 1929). Od 1927 sprawował z nominacji NPR urząd II burmistrza, a później wiceprezydenta Królewskiej Huty – Chorzowa (do 1939).
Był mężem Marii z Lubojańskich, z którą miał synów Pawła i Józefa.
22 maja 1940 został aresztowany przez Niemców i wywieziony do KL Dachau i Sachsenhausen. Zmarł 5 sierpnia 1941 w obozie KL Dachau.