Paweł Mikołaj Dubiel
Biografia
Paweł Mikołaj Dubiel (6 XII 1902 w Królewskiej Hucie – 11 XI 1980 w Katowicach) był polskim działaczem narodowym na Górnym Śląsku, dziennikarzem i politykiem. Był synem Pawła i Marii z Lubojańskich, miał brata Józefa. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił w 1920 roku do Narodowej Partii Robotniczej, działał w Związku Młodzieży Pracującej „Jedność” i Związku Obrońców Śląska, brał udział w plebiscycie i powstaniach. W 1921 został wybrany na zastępcę przewodniczącego Komitetu Polskiego dla Górnego Śląska. W latach 20. redagował pisma „Górnoślązak” i „Polak”; w 1934, będąc wiceprezydentem Chorzowa, wszedł do Zarządu Związku Miast Polskich. Pod koniec lat 30. działał w Stronnictwie Pracy. Do 1939 pracował w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. W czasie II wojny światowej aresztowany w kwietniu 1940 i osadzony w KL Dachau (nr 12 831), a następnie od sierpnia 1940 w Mauthausen (nr 2367). W 1941 zwolniony, przebywał kolejno w Radomiu i Częstochowie.
W 1945 wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego. Po wyzwoleniu został prezydentem Zabrza (16 marca 1945 – 1 kwietnia 1950). W 1949 zasiadł w Centralnym Komitecie SD; od czerwca 1962 do lutego 1969 był członkiem jego prezydium; był także (od 1957) sekretarzem Wojewódzkiego Komitetu w Katowicach. W latach 1962–1963 stał na czele redakcji „Kuriera Polskiego”. Był członkiem najwyższych władz Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich; działał również w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, od maja 1972 był tam sekretarzem prezydium Rady Naczelnej. Zasiadał w Radzie Nadzorczej Wydawnictwa „Epoka” i był przewodniczącym Komisji Redakcyjnej „Zeszytów Historyczno-Politycznych SD”.
19 stycznia 1947 został wybrany na posła do Sejmu Ustawodawczego z państwowej listy nr 3 w Bloku Stronnictw Demokratycznych i Związków Zawodowych; mandat posła sprawował do 1952. W styczniu 1957 ponownie znalazł się w Sejmie PRL i zasiadał w nim do 1969.
W 1929 poślubił Władysławę z Kogutów (1906–1988). Z małżeństwa mieli syna Pawła Czesława (1930–2006) i córkę Krzesisławę Dubiel-Hrydzewicz (ur. 1934), aktorkę i pedagoga, dziekana Wydziału Aktorskiego Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu.
Zmarł 11 listopada 1980 w Katowicach, pochowany na cmentarzu Parafialnym św. Jadwigi Śląskiej w Chorzowie (na kamieniu nagrobnym mylnie wykuto dzień urodzenia 7 – zamiast 6 XII).
Ordery i odznaczenia: Order Sztandaru Pracy II klasy (1960); Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1958); Złoty Krzyż Zasługi (1946, 1957); Srebrny Krzyż Zasługi (II RP); Śląski Krzyż Powstańczy (1947); Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955); Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1966); Tytuł „Zasłużonego dla Rozwoju Miasta Zabrza” (1970).
Upamiętnienie: Jego imię nosi jedna z ulic w Zabrzu; 19 marca 1985 odsłonięto tablicę pamiątkową w Zabrzu.