Roman Nowak
Biografia
Roman Nowak urodził się w Chorzowie w rodzinie robotniczej jako syn Jana i Agaty. Od 1914 do 1917 pracował jako maszynista w hucie Kościuszko, a następnie do 1924 był ślusarzem w Elektrowni Chorzowskiej. Ukończył szkołę średnią i wstąpił do Komunistycznej Partii Górnego Śląska w 1921 roku, a następnie do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (od 1925 Komunistycznej Partii Polski).
Od 1925 do 1937 pełnił funkcje partyjne na Śląsku i w Warszawie, zasiadał w sekretariacie Centralnego Komitetu KPP. W latach 1924–1931 należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski. Brał udział w II i III powstaniu śląskim. Przebywał w ZSRR na szkole leninowskiej i aspiranturze (1925–1926 i 1932–1934), a od 1937 przebywał w Czechosłowacji, a w latach 1938–1946 w Boliwii, gdzie uczestniczył w życiu emigracyjnym.
Powrócił do Polski w listopadzie 1946 i został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, gdzie objął funkcję instruktora w Komitecie Wojewódzkim w Katowicach, a w 1947 przeszedł na stanowisko II sekretarza. Był także zastępcą członka Komitetu Centralnego PPR. W 1948 wraz z PPR przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, gdzie pełnił te same funkcje (KW do 1950, KC do 1954). W latach 1950–1956 był I sekretarzem KW PPR w Opolu. W latach 1954–1968 zasiadał w KC PZPR, a w 1956, od lipca do października, w Biurze Politycznym KC. Był związany z frakcją puławian.
W latach 1956–1968 stał na czele Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR; w listopadzie 1968 zastąpił go Zenon Nowak. W latach 1947–1969 był posłem na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II, III i IV kadencji. W latach 1957–1969 był członkiem Rady Państwa; w 1969 przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1980 roku i pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.