Włodzimierz Janiurek
Biografia
Włodzimierz Janiurek urodził się 21 września 1924 w Chorzowie jako syn Stefana, urzędnika spółki Skarboferm, i Heleny ze Sroków. Przed wybuchem II wojny światowej ukończył gimnazjum w Chorzowie. W listopadzie 1939 został wywieziony do Niemiec do pracy przymusowej, z którego zbiegł. Od 1940 do 1945 pracował w hurtowniach żywności i jako szofer, a następnie został wcielony do Wehrmachtu i przerzucony na front zachodni. Zdezertował po dwóch miesiącach i trafił do oddziałów British Army, a następnie przebywał rok w brytyjskich obozach jenieckich w Belgii. Do Polski powrócił w 1946.
W 1946 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i podjął pracę w redakcji Trybuny Robotniczej, gdzie był redaktorem i kierownikiem działu. Był członkiem Związku Zawodowego Dziennikarzy RP (1946–1951) i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1951–1982); od 1982 był członkiem SDP. Od 1948 należał do współtworzonej przez PPR Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Ukończył kurs dziennikarski, studiował na Szkole Partyjnej przy KC PZPR i uzyskał wyższe wykształcenie dziennikarskie. Od 1951 do 1954 był instruktorem w Wydziale Prasy, Radia i Wydawnictw CK PZPR; jednocześnie wykładał na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego.
Od 1954 do 1965 pełnił funkcję redaktora naczelnego Trybuny Robotniczej. W latach 1957–1969 był z ramienia PZPR posłem na II, III i IV kadencji z okręgu Gliwice. Zasiadał w egzekutywie Komitetu Wojewódzkiego partii. Od 1965 do 1970 studiował zaocznie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach, zostając jej absolwentem. Od grudnia 1965 do stycznia 1971 był ambasadorem PRL w Czechosłowacji, a od marca 1971 do sierpnia 1980 podsekretarzem stanu w Urzędzie Rady Ministrów i jednocześnie (do września 1980) rzecznikiem prasowym rządu, od 1975 równocześnie także zastępcą członka KC PZPR. W lutym 1980 został członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR, a w lipcu tego samego roku ambasadorem PRL w Meksyku. Obie te funkcje pełnił do października 1981. Członkiem PZPR pozostawał do rozwiązania partii w styczniu 1990.
W 1958 wraz z Wilhelmem Szewczykiem napisał książkę O Śląsku i Ślązakach. Był też autorem książki Dzień dobry Nusantaro, a także zbioru reportaży i listów z podróży po Morzu Śródziemnym Ucieczka z klepsydry. Ponadto wydał album Suita Śląska oraz w 1991 wspomnienia Nie wołać mnie z powrotem.
Wdowiec, żona Janina Janiurkowa zmarła w 1984. Pochowany na cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach.