Zenon Moszner
Biografia
Zenon Moszner urodził się 16 maja 1930 roku w Chorzowie. Był polskim matematykiem, rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie w latach 1971–1975 i 1981–1983.
W 1951 uzyskał tytuł magistra matematyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1957 doktoryzował się (promotorem doktoratu był Stanisław Gołąb) i w 1963 uzyskał habilitację na tej samej uczelni. Tytuł profesora nadzwyczajnego nauk matematycznych został mu nadany w 1969, a profesora zwyczajnego w 1978.
W Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie sprawował funkcje: rektora (1971–1975 i 1981–1983), dziekana Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Technicznego (1965–1968) oraz dyrektora Instytutu Matematyki (1975–1981 i 1984–1989). W 1996 uczelnia ta nadała mu tytuł doktora honoris causa. Na emeryturę przeszedł w 2000.
Od 1960 należał do Polskiego Towarzystwa Matematycznego. W latach 1971–1981 i 1985–1993 był członkiem zarządu jego Oddziału Krakowskiego. Był także członkiem Komitetu Nauk Matematycznych PAN i japońskiego towarzystwa naukowego Tensor. W latach 1980–1985 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Matematyki AGH.
Razem z Anną Krygowską wspólnie inicjował piątą serię roczników Polskiego Towarzystwa Matematycznego pt. Dydaktyka Matematyki; od 1990 do 1992 był jej redaktorem naczelnym. Należał też do komitetu redakcyjnego pisma Aequationes Mathematicae. Przewodniczył Jury Konkursu im. Marka Kuczmyna na najlepszą polską pracę z równań funkcyjnych.
Napisał około 150 prac naukowych (publikowanych m.in. w Aequationes Mathematicae, Annales Polonici Mathematici, Bulletin des Sciences Mathématiques i Annales Scientifiques de l’École Normale Supérieure) dotyczących teorii obiektów geometrycznych, teorii równań funkcyjnych, w tym równania translacji i jego zastosowań oraz problemów kształcenia nauczycieli i nauczania matematyki. Wypromował 17 doktorów, z których 3 (w tym Stanisław Midura, Józef Tabor) uzyskało tytuł profesora. Jest uważany za jednego z twórców polskiej szkoły równań funkcyjnych.
Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Pięciokrotnie otrzymał nagrodę Ministra Edukacji Narodowej (w 1965, 1970, 1975, 1977 i 1984).
Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim (sektor SC1, rząd 3, nr grobu 2).